محسن بوالحسنی: فکر می کنم گاهی خواندن درباره خواندنی ها بهتر از خواندن خواندنی های دیگر است. ما همواره در خوانش های خودمان با اثر و متن رو به رو هستیم و آنچه می ماند یا نقد اثر/ متن است و یا رد شدن با احساسی از کنار آن متن. اما خیلی کم می رسیم به تحشیه نویسی که سنتی گویا فراموش شده است دیگر. یک زمانی یادم می آید که محمد حقوقی در مجموعه های شعر زمان جدول ترسیم کرده بود در مقدمه و می گفت این شاعر بسامد واژگانی اش در شعرها اینگونه است که فلان واژه چقدر تکرار شده است و فلان واژه چقدر و در نهایت می رسید به اینکه واژه ای مثل شب از واژگان کلیدی شعر کسی مثل فروغ است. خدای بلندمرتبه حقوقی را بیامرزد ولی این نگاه Continued…

سرانجام، یخ جلسه‌های نقد کتاب در چند ماه آخر سال به مدد کتاب‌های قابل ‌تاملی که بالاخره مجوز انتشار گرفته‌اند، شکسته شده و می‌شود سرمست از این اتفاق بود که تقریبا هر روز هفته دلت بخواهد، بتوانی مخاطب یکی از این نشست‌ها باشی. جای دوری نمی‌خواهد برویم اصلا. همین هفته را می‌توان مثال زد که هر روزش جایی درباره کتابی تازه منتشرشده، جمعی در نقد آن حرف می‌زنند. در کنار این نشست‌ها به تدریج اما محفل‌های ادبی هم شکل می‌گیرند؛ محفل‌هایی که وقتی برقرار باشند، کتاب‌های تاییدگرفته از آنها، با اقبال مخاطب مواجه می‌شوند و این یعنی دلگرمی به رونق بازار کتاب. خوبی محفل‌ها و نشست‌ها این است که هرچه متنوع‌تر باشند، آسیب ماندن جمعی با سلایق محدود را می‌گیرد.

سلینجر، با او موافق باشیم یا نباشیم، نویسنده بزرگی بود؛ نه تنها به خاطر داستان‌های برجسته و یا حتی نگاه ژرفش به زندگی، بلکه به خاطر نسبتش با نوشته‌هایش. جهان باید به خود مباهات کند که به رغم همه خشونت‌ها و آلودگی‌هایی که انسان امروز با بهانه و بی‌بهانه پدید می‌آورد، هنوز کسانی هستند که از این همه تباهی دچار تهوع شوند و به گوشه انزوا پناه ببرند. هولدن کالفیلد، سیمور گلس، ریموند فورد و فرنی تنها سایه‌هایی هستند از مردی که خود با سماجتی شصت ساله در سایه ایستاده بود تا از ورود به جهانی که در آن خشونت و کراهت، بدیهی و بلکه طبیعی و گاه ارزشمند نشان داده می‌شود، امتناع کند. خروج معنادار سلینجر از جهانی که خود بارها تاکید کرده بود جای خوبی برای زیستن نیست، او را در میانه خطی می‌نشاند که یک سوی آن سیمور گلس است و سوی دیگرش، Continued…

تفسیرناپذیر

علی‌اصغر حداد: همکار عزیزم خانم الیزابت پارسا لطف دارد و معمولا کتاب‌های تازه‌رسیده‌ای که می‌داند مورد علاقه‌ من است، یکی‌، دو هفته قبل از چیدن در قفسه عمومی کتابخانه‌، چند روزی در اختیارم می‌گذارد. آخرین کتابی که به لطف ایشان به دستم رسید و توانستم صفحاتی از آن را مطالعه کنم، Continued…