جالبه . من خودم کار روزنامه نگاری می کنم. در زمان های بیکاری شرکت تصمیم گرفتم باهمکارم کتاب بخوانیم. یک نفر بخواند دیگری گوش کند. تادرست خوانی وسرعت خواندمان هم خوب شود . چیزی که خیلی بین مردم درست اجرا نمی شود.
این کتاب احتمالا گم شده ام را برای اولین کتاب پیشنهاد دادم . چون نقد های زیادی روی ان نوشته شده بود.
من تا اخرش را خواندم . اما بارها شد که همکارم و حتی خودم به شدت عصبی میشدیم از دست نوشته هایش.
خودم با بخش هایی از کتاب بسیار ارتباط خوبی برقرار کردم .
اما همکارم حتی حاضر نشد که حدود ۲۰ صفحه اخر کتاب رو بخونه . می گفت مزخرفه.
بعدش عقیده اش محکم شد که شما روزنامه نگارها با این همه نقد هایی که روی کتاب نوشتین معلوم میشه که افکارتون مثل مردم عادی نیست . من یه ادم معمولی هستم . مگه چند تا منتقد میخواد کتاب رو بخونه همون ۲۰۰۰ تا نسخه رو بیشترش رو مردم اهل داستان می خونن . مگه ما ۲۰۰۰ تا منتقد روزنامه نگار داریم؟
من برای شما و هر کس که نظرات رو می خونه فقط خواستم بگم که نگاه یک ادم عادی که بسیا رهم رمان و داستان می خوند به این کتاب این گونه بود. و به اصرار و خواهش من فقط حاضر شد انتهای داستان رو بشنوه.
شاید راست می گه از یه نگاه که منتقد دیدش با امیال رایج بین مردم بسیار متفاوته.

پیمان اسماعیلی و مهسا محب علی از دوستان نزدیک شما ، داوران هستند . واقعا که شرم آور است ! چه داورهایی چه قضاوتهایی! بدا به حال ادبیات ایران…