آدم و حوا |

برخی از روزنامه نگاران ادبی این روزها در یاداشت هایشان در باب نقش و تاثیرشان برجامعه ی ادبی دچار سوء تفاهمی شده اند که دردهه های پیشین همکارانشان دچارش بودند و امروزه ی روز نشانی ازآنچه که مدعی هدایتش بودند نیست. انگار برخی از دوستان خودشان را زیادی جدی گرفته اند، همان طور که گزافه گویان دهه های پیشین خود را مرکز جهان می دانستند. یادمان باشد که حالا واقعا هر اتاقی می تواند مرکز جهان باشد. به صراحت بگویم که نه توهم پدران مدعی خط و ربطی با جریان ماندگار ادبیات خواهد داشت و نه پرخاشگری ها و یاوه نویسی ها پیره پسران امروز، ره بجایی خواهد برد. سطرهای درخشان ادبیات برآمده از عرق ریزی های ساکت نویسندگان جدی خواهد بود. بهتر است برخی از دوستان و همکاران زیادی جوگیر نشوند. امروز متعلق به کسانی است که بی هیچ کم و زیادی، دغدغه ی ادبیات دارند و نه چیز دیگر. آن ها که دور و برمان به مکر و حیله در تشویق و هندوانه زیربغل گذاشتن برخی از یاداشت نویسان مدعی هورا می کشند، به واقعه در دل تخم کینه و نفاق و سطحی پروری می کارند. مخاطب این یاداشت آقای … و خانم … و فلان رفیق نیستند. لطفا درباره ی این چند سطر غمگین و خشمگین جوسازی نکنید.

پی نوشت: یکی از همان پیرپسرهای مدعی برای من پیغام فرستاده که سرم در کار خودم باشد و در کار آدم بزرگ ها دخالت نکنم. البته با اسم مستعار. اما از آن چه که بنده با برخی از این مدعیان پرادعا روزگاری همکار بوده ام و نثر ولحن شان را بخوبی می شناسم، و ایمان دارم که نویسنده ی آن پیغام خودش هم نسبتی با آدم های بزرگ ندارد، زیاد به دل نمی گیرم. این را هم اضافه کنم که آقایان و خانم ها این یاداشت به عمد سربسته نوشته شده و آن ها که باید منظور بنده را بفهمند، فهمیده اند. واکنش شان موید همین مسئله است. اجازه دهید بیشتر از این توضیح ندهم و  این نکته را دوباره یادآوری کنم که صد البته روی سخن من با آقای… و خانم … و فلان رفیق نیست.

 Print