آدم و حوا |

به گزارش خبرگزاری فارس عصر دیروز (سه‌شنبه ۲۷ بهمن) جلسه نقد دو مجموعه داستان کوتاه «از چهارده سالگی می‌ترسم» نوشته حسن محمودی و «نمی‌توانم به تو فکر نکنم سیما» نوشته محمد حسینی با حضور امیرعلی نجومیان، محمد حسن شهسواری و دو نویسنده اثر در محل شهر کتاب مرکزی برگزار شد.
نجومیان در این جلسه با تأکید بر اینکه نگاه من به نقد، نگاهی قضاوت‌گونه نیست، تصریح کرد: خواندن دو مجموعه داستان محمودی و حسینی از این جهت برای من جالب بود که دیدم این دو نویسنده با تعاریف متفاوتی از داستان کوتاه سراغ آن رفته‌اند که هر دوی این تعاریف برای من جذاب است.
وی با بیان اینکه بحث‌های فراوانی پیرامون تعریف داستان کوتاه وجود دارد که هنوز هم به نتیجه نرسیده است، گفت: اگر بخواهیم به این تعریف‌ها رجوع کنیم با مجموعه متنوع و گسترده‌ای مواجه خواهیم شد که هر کدام از آنها نیز می‌تواند در وجهی صحیح باشد.
نجومیان اضافه کرد: از میان این تعاریف گوناگون دو تعریف ناظر به زمان و بازنمایی داستان کوتاه برای من زیباتر است که مجموعه آقای حسینی به تعریف ناظر بر زمان نزدیک است و مجموعه آقای محمودی به تعریف بازنمایی.
به گفته نجومیان در داستان کوتاه بازی‌های متنوعی با زمان صورت می‌گیرد که می‌توان آنها را از جهات مختلفی دسته‌بندی کرد.
وی اضافه کرد: در داستان کوتاه معمولا فاصله زمان متن و زمان خواندن داستان کمتر از رمان است علاوه بر این ما در داستان کوتاه معمولا یک ایست زمانی داریم و یک لحظه به عنوان لحظه سرنوشت ساز نقش مهمی ایفا می‌کند.
نجومیان با بیان اینکه در رمان وقایع براساس این اصل پیش می‌رود که «این نیز بگذرد»، یادآور شد: این خصلتی است که کمتر در دستان کوتاه به چشم می‌خورد و شخصیت داستانی داستان کوتاه عموما در یک لحظه تمام زندگی برایش تعریف می‌شود.
وی ادامه داد: نقطه مرکزی در داستان کوتاه زمان حال است و ما از زمان حال به گذشته و آینده نگاه می‌کنیم و می‌توان گفت به لحاظ سرشتی داستان کوتاه بیشتر شبیه عکس است و داستان بلند شبیه فیلم.
نجومیان از انجماد زمانی به عنوان یکی دیگر از خصلت‌های داستان کوتاه یاد کرد و گفت: وقتی زمان ایست پیدا می‌کند نوعی ناتوانی در کنش قهرمان‌ها اتفاق می‌افتد و ما معمولا شخصیت‌هایی را می‌بینیم که در موقعیت‌های فلج کننده قرار دارند.
وی ادامه داد: یکی از دلایلی که داستان کوتاه به عنوان یک ژانر قدرتمند در اوایل قرن ۲۰ در جهان مطرح شد نگاه مدرنیستی آن به جهان است که توانست زمان شدگی مکان را بارور کند.
وی سپس با اشاره به مجموعه داستان «نمی‌توانم به تو فکر نکنم سیما»، عنوان کرد: حسینی در این کتاب نمی‌تواند حس داستان کوتاه را در ما ایجاد کند و غالبا هسته مرکزی داستان به صورت پرداخت نشده رها شده است.
نجومیان مجموعه داستان «از چهارده سالگی می‌ترسم» را متأثر از سبک رئالیسم جادویی و ادبیات فانتاستیک توصیف کرد و گفت: تأثیرپذیری نویسنده از این دو سبک مزه غریبی در کتاب ایجاد کرده که برای مخاطبان خوشایند است.

 Print